Recensie Mevrouw de Wit

“Ik lach altijd, als ik het even niet meer weet”, vertelt Fahd Larhzaoui. Als hij voor het eerst naar de basisschool gaat en als enige geen broodtrommeltje heeft. Maar ook als hij als jongvolwassene zijn familie probeert te vertellen dat hij homo is. Jarenlang zweeg hij erover, probeerde zijn gevoelens te onderdrukken en trouwde zelfs met een vrouw uit hoop dat ze helemaal zouden verdwijnen. Homoseksualiteit wordt door zijn Marokkaanse familie immers niet geaccepteerd. Zijn ongelukkige huwelijk, zijn stiekeme ontdekking van de gay scene, de eeuwige angst om ontmaskerd te worden en de afwijzende reactie van zijn familie als hij eindelijk uit de kast komt: over die worsteling gaat het autobiografische Schijn.

Van een leven naar een verhaal

Twee jaar geleden keek ik naar mijn leven en dacht: dit is een goed verhaal. Niet een goed verhaal dat je op feestjes vertelt om even mee te scoren, maar wel een goed verhaal om te vertellen op het podium. Ik had nog nooit de behoefte gehad om als acteur over mijn eigen leven te vertellen, maar plotseling wilde ik dat heel graag. Ik wilde vertellen hoe ik in een Marokkaanse familie in Nederland ben opgegroeid en hoe ik mijn eigen weg heb proberen te vinden. Het zal wel iets met leeftijd te maken hebben. Met dat ik nu genoeg afstand heb tot de grote gebeurtenissen in mijn leven. Maar hoe maak je van je eigen leven een verhaal?

Column op musical.avro.nl

Ik had de auditie net achter de rug en ik wist nog niet of ik kans maakte om in dit prachtige verhaal te mogen spelen. Want dat was het, een verhaal waar ik meteen verliefd op werd.
Het gaat over Driss Tafersiti die in de jaren 70 als gastarbeider hiernaartoe kwam voor een beter leven, een beter bestaan.
Het gaat dus eigenlijk ook over mijn eigen vader. Een verhaal wat ik zo goed ken van de foto’s van vroeger, bij ons thuis.